Karya Kralı Mausellos ile Sinoplu Diogenes (Diojen) öbür dünyada (saygın yazar Lukiano'nun kaleminde) buluşurlar. Kral çevresini sarmış olan dalkavuklarına böbürlenerek, ölümünden sonra karısı ile kız kardeşi Artemisia'nın kendisi için yaptırdığı muhteşem anıt mezardan söz ediyor ve diyor ki:

-" Benim mezarımın temelleri en şiddetli depremlere dahi dayanabilir, sütunları kilometrelerce uzaktan görülebilir..."

- "Bravo!...Yaşa!...Helal olsun sana !...".. Aynı anda Sinoplu Diojen, umursamaz bir şekilde fıçısından olayı izlemektedir.

Kral ise dalkavukların değil de, Diojen'in mezarı hakkında ne düşündüğünü bilmek istemektedir. Sonunda dayanamaz ve küçümseyen, aşağılayan bir tavırla Diojen'e dönerek:

- " Sen ne diyorsun benim muhteşem mezarım hakkında?" diye sorar.

Diojen:

-" Senin mezarından başka övünülecek bir şeyin yok mu geride bıraktığın?".

Kral hiddetle: -" Ne yani, az şey mi bu?"

- " Bilemem", der Diojen. "Bir gün gelecek, insanlar senin mezarının temellerine bakarak ne kadar sağlam bir yaşam sürdüğünü düşünecekler; Diojen yaşadı mı yaşamadı mı, bilmeyecekler. O kilometrelerce uzaktan görülebilen muhteşem mezar sütunlarına bakıp, senin ne yüksek bir yaşam sürdüğünü düşünecekler; Diojen'in mezarı nerdedir, onu bile bilmeyecekler.

Ama ey Karya'lıların en aşağısı, bütün iyi insanlar bilecekler ki; Diojen senin mezarının temellerinden daha sağlam, sütunlarından daha yüksek bir yaşam sürmüştür, bunu asla unutmayacaklar!"

Saygıdeğer Birgün okuyucuları, bir çoğunuz beni kasetlerden, TV programlarında, TV dizisinden, konserlerden, çeşitli dergilerde yazdığım yazılardan tanıyorsunuz. Hatta birçoğunuzla oturup muhabbet etmişliğimiz, iki kupa rakı içmişliğimiz bile vardır. Birçoğunuzla çocukluk arkadaşı sayılırız. İlk gençlik yıllarımızı birlikte geçirdik. Aynı şeylere ağladık, aynı şeylerden mutlu olduk. Belki yüz yüze gelmedik birçoğunuzla ama aklımız ve yüreğimiz birlikteydi. Bir şekilde muhabbet olanağı bulduğumuz dostlarımızla da, uzun zamandır birlikte olamıyorduk. Bundan sonra, haftada bir, muhabbete bu köşede devam edeceğiz sevgili dostlar. Her zaman olduğu gibi, beni yalnız bırakmayacağınızdan eminim. Düşüncelerinizle, eleştirilerinizle bana omuz vereceğinizi bilmek bana güç veriyor. Şimdiden teşekkür ediyorum.

Bu köşede ne yazarsam yazayım, bir tek şeyi hiç unutmayacağımdan emin olun: Bu köşe babamın malı değildir; tam aksine halkın malıdır.

Aynı zamanda, bu köşeden yaşama bakarken Karya Kralı Mausellos gibi değil, Sinop'lu Diojen gibi bakmaya özen göstereceğimden hiç kuşkunuz olmasın.

Yeniden Merhaba!...